Felietony nie z ambony

Krzysztof Łęcki: wykładowca socjologii na Uniwersytecie Śląskim, autor oraz współautor kilku książek i ponad setki artykułów; komentator zdarzeń i zjawisk współczesności.

„Większość obskurantów mniema, iż reprezentuje postęp” zauważył dawno temu Jerzy Andrzejewski. Dzisiejsi obskuranci są, jak zwykle, pewni siebie i jak zawsze dumni ze swojej postępowości; teraz w miejsce siermiężnej ideologii proponują ogłupiałemu tłumowi coś lżejszego- jarmarczną modę i TV show.

dr Krzysztof Łęcki

ks. Artur Stopka: Kiedyś ktoś mi powiedział, że moje kazania są jak felietony. Strasznie się zmartwiłem. Katastrofa. Gdzie jak gdzie, ale na ambonie felietonów wygłaszać nie należy. Co innego przed radiowym mikrofonem. Teraz się boję, że mi ktoś powie, iż moje felietony są jak kazania. To byłaby już druga katastrofa. No bo przecież, jak mówi Wikipedia, czyli skarbnica wiedzy współczesnego "inteligenta", felieton, to "krótki utwór dziennikarski utrzymany w osobistym tonie, lekki w formie, wyrażający - często skrajnie złośliwie - osobisty punkt widzenia autora".

Ks. Artur Stopka

Piotr Czakański: Przystępując do pracy nad kolejnym felietonem, poproszę byście zechcieli wyobrazić sobie mały krzyżyk, który kreślę w rogu białej jeszcze kartki, niczym zmarły przed 454 laty założyciel Towarzystwa Jezusowego św. Ignacy Loyola. Zrobił to również pisząc instrukcje na Sobór Trydencki. Fragmenty skreślone przez św. Ignacego, będą stanowić motto mojej felietonowej przygody w Radiu eM 107,6 FM. Loyola pisał:

Jako autorytetów nie angażowałbym żadnych osób, a już na pewno nie takich, które uznane są za wielkie, z wyjątkiem bardzo złożonych spraw, albowiem muszę być w dobrych stosunkach ze wszystkimi i nie wolno mieć na nikogo słabości.

Sami Państwo widzicie… obiecuję w komunikacji nie uderzać zza podwójnej gardy. Chociaż, Joseph Beuys, twierdził, że tylko boks zbliża ludzi. Ale to artysta był, do tego w kapeluszu i nie lubił skwarek w smalcu.
Ale to, co najlepsze z Loyoli w rzeczonych instrukcjach obsługi komunikowania się z drugim człowiekiem, bo tym w istocie pozostały, niech żyje jako puenta moich przyszłych felietonów:

Jeżeli rzeczy, o których się mówi, są tak słuszne, że nie można lub nie wolno milczeć, wyrazić swoje zdanie w tej sprawie z największym spokojem i pokorą oraz zamknąć ją „z zastrzeżeniem lepszego osądu”.

Piotr Czakański