Niektórzy idą już kolejny raz. Nie zraziły ich odciski i bolące nogi. Nieważna jest pogoda, ważne, że idziemy razem.

Kasia z Pszczyny wybrała się po raz pierwszy, bo - jak sama mówi - ta pielgrzymka od początku wydała jej się inna. Poza modlitwą, można zobaczyć zamki i podziwiać przyrodę.

- Mnie namówili przyjaciele. Mimo że w końcu sami nie poszli, jestem zadowolona, że w końcu zdecydowałam się iść - mówi Iza z Katowic. - Namówiłam jeszcze Emilię, a ta z kolei Maćka.

Pielgrzymka właściwie zaczęła się w poniedziałek Mszą św. w kościele Mariackim w Katowicach. Po niej było spotkanie organizacyjne, aby nikt niczego nie zapomniał. W czwartek rano prawie 200 osób starało zmieścić się do pociągu. Kiedy to nie lada zadanie udało się wykonać, pociąg ruszył w kierunku Zawiercia.

Emilia w pierwszy dzień pielgrzymki miała urodziny. Na każdym kilometrze śpiewano jej „Sto lat”, przygrywając nawet na ukulele. - Mnóstwo osób składało mi życzenia, mimo że ich nie znałam. Są to na pewno inne urodziny niż zawsze, nigdy tego nie zapomnę i zapamiętam  na długo.

- Pomimo wielu trudności, myślałam o tej pielgrzymce cały rok - wtrąca Wiktoria z Katowic, która wybrała się do Częstochowy Szlakiem Orlich Gniazd po raz drugi.

W końcu ok. godz. 19 dotarliśmy do stodół. Części osób udało się znaleźć nocleg na podłodze w remizie i opuszczonym domu. Gdy zrobiło się ciemno, w ruinach zamku w Mirowie księża odprawili Mszę. W klimacie gwiazd i latarek niejeden przeżył wyjątkową Eucharystię w swoim życiu.

Zobacz także:

• Świat milczy, my idziemy
• Siano we włosach i kolejny dzień drogi
• Zapomnieli o szarej rzeczywistości
• Śpiewy i tańce u stóp papieża