107,6 FM

Chrystus i tłumy…

A ludzie zewsząd schodzili się do niego.


Mk 1,40-45

Trędowaty przyszedł do Jezusa i upadając na kolana, prosił Go: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić”. Zdjęty litością, wyciągnął rękę, dotknął go i rzekł do niego: „Chcę, bądź oczyszczony”. Natychmiast trąd go opuścił i został oczyszczony.

Jezus surowo mu przykazał i zaraz go odprawił, mówiąc mu: „Uważaj, nikomu nic nie mów, ale idź, pokaż się kapłanowi i złóż za swe oczyszczenie ofiarę, którą przepisał Mojżesz, na świadectwo dla nich”.

Lecz on po wyjściu zaczął wiele opowiadać i rozgłaszać to, co zaszło, tak że Jezus nie mógł już jawnie wejść do miasta, lecz przebywał w miejscach pustynnych. A ludzie zewsząd schodzili się do Niego. 


To wielki temat. Tłum, który słuchał Kazania na Górze, tłum, który witał Go wjeżdżającego do Jerozolimy. I także tłum, ale jakby jakiś inny, ten, który domagał się, by Chrystusa ukrzyżować. A ludzie, ci z Ewangelii według św. Marka, ci, którzy „zewsząd schodzili się do Niego”? Nie wiemy, czy gdyby zebrać ich razem, to stworzyliby tłum. Skoro schodzili się „zewsząd”, to pewnie tak. Schodzili się, bo – jak słyszeli od uzdrowionego przez Jezusa trędowatego – ów Jezus cudem potwierdził swoją wiarygodność.

Przyjmijmy, że było tak właśnie. A skoro tak, to o jaką wiarygodność tu idzie? Wiarygodność cudotwórcy? Czego zatem trzeba by było, żeby ten właśnie tłum – tłum ludzi, którzy schodzili się do niego „zewsząd” – rozpierzchnął się na wszystkie strony? Czy wystarczyło to, że On sam nie zszedł z krzyża?

Posłuchaj Ewangelii z komentarzem. Aby słuchać na urządzeniach mobilnych, kliknij TUTAJ.

15.01.2015 rozważa Krzysztof Łęcki

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Zamów newsletter