Dla Niego

(Mt 5, 1-12a)

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami:
"Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie".

Kazanie na górze, osiem błogosławieństw, konstytucja Bożego Królestwa – to tylko  niektóre określenia odnoszące się do tego fragmentu mateuszowej Ewangelii. Pan Jezus zupełnie inaczej niż świat definiuje prawdziwe szczęście człowieka. Jest w nim – w owym szczęściu i błogosławieństwie – miejsce na ubóstwo i smutek, ciszę i sprawiedliwe czyny, miłosierdzie i czystość, poszukiwanie pokoju, a nawet prześladowanie czy urąganie. Dziwny to obraz udanego życia, kompletnie nie przystający do współczesnego świata. A jednak biblijny sekret szczęścia człowieka, błogosławionego, a w konsekwencji wiecznego życia, jest taki – czynić wszystko dla Niego i ze względu na Niego. Żyć dla Boga, nie dla siebie. Bądźmy zatem i my błogosławieni.