św. Krystyna

Tylko tyle napisano w Rzymskim Martyrologium pod datą 13 marca o dzisiejszej patronce. Ale chociaż tak niewiele o niej wiemy, nie jest anonimowa. Historię jej życia streszczają nam bowiem trzy imiona, które są z nią powiązane. To najbardziej rozpowszechnione, to oczywiście Krystyna, ale wcześniej nazywana była Sherine i Sira. Imię Sherine wyraźnie wskazuje na jej rodowód – to mieszkanka Persji. Gdyby przetłumaczyć je z perskiego, brzmiałoby „słodka, przyjemna, rozkoszna”. Idealne imię dla dziewczynki. Sherine w jakimś momencie stała się jednak Sirą. Nie wiemy kiedy, ale wiemy, że to musiał być ważny moment w jej życiu, bo jej nowe imię nie jest już perskie, tylko greckie i znaczy tyle, co „jasna, świecąca, płonąca”. Wychodzi więc na to, że nasza „słodka i rozkoszna” perska dziewczynka wyrosła na kogoś, kto zaczął wskazywać innym drogę niczym Syriusz, najjaśniejsza z gwiazd południowego nieba, od którego pochodzi imię Sira. Drogę ku czemu lub Komu? I tutaj z podpowiedzią przychodzi nam trzecie z imion, jakim na koniec obdarzono dzisiejszą patronkę – Krystyna. Z łaciny znaczy ono tyle, co: "należąca do Chrystusa". Należąca do Chrystusa za życia jako Sherine, dziewczyna z Persji. Należąca do Chrystusa w chwili śmierci jako Sira, ta która daje jasne świadectwo wiary. Należąca do Chrystusa w niebie, bo w końcu wspominamy Krystynę jako świętą.