św. Rafka

Uczyniła to nawet dwukrotnie. Raz, gdy wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi w Bikfaya. I dwa, gdy pod wpływem otrzymanego we śnie widzenia, na wyraźne polecenie św. Antoniego Pustelnika, wstąpiła do wskazanego przez niego Zakonu Libańskich Mniszek Maronickich. Z pewnością oddała również swoje życie obu zakonnym wspólnotom, gdzie pełniła wszystkie zlecane jej funkcje. Pracowała w kuchni, była nauczycielką katechizmu i wychowawczynią w szkole prowadzonej przez swoje zgromadzenie. Tak, dzisiejsza patronka oddała swoje życie za wiarę. I nie można powiedzieć, żeby to oddanie, ofiarowanie swojego życia nie odbyło się bez męki. Oto w październiku 1885 roku podczas modlitwy ta niepozorna zakonnica poprosiła Boga, by dał jej udział w zbawczej męce Chrystusa. I jej modlitwy zostały wysłuchane. Z każdym rokiem, przez pełnych 29 lat, Chrystus otaczał ją coraz szczelniej swym cierpieniem. Ostatnich 15 przeżyła pozbawiona wzroku i sparaliżowana. I choć trudno w to uwierzyć nieustannie, każdego dnia, dziękowała Bogu za wszystko, szczególnie za dar cierpienia. Zmarła 23 marca 1914 roku. Kto taki? Św. Pietra Choboq Ar-Rayes, wspominana w Kościele pod swoim zakonnym imieniem Rafka, które przybrała na pamiątkę swojej matki.