Zanim jednak nauczyciele akademiccy udali się na wspólną modlitwę do seminaryjnej kaplicy, wysłuchali prelekcji ks. prof. dr. hab. Leszka Szewczyka, dyrektora Instytutu Nauk Teologicznych z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, pt. „Człowiek w epoce algorytmów. Kościół o AI”.

Eucharystii w sobotni wieczór przewodniczył bp Marek Szkudło, biskup pomocniczy archidiecezji katowickiej. - Uczestniczymy w liturgii, której układ sięga korzeniami do dwóch wczesnochrześcijańskich tradycji, łącząc je w sobie: tradycji Kościoła w Jerozolimie z IV wieku, gdzie odbywała się procesja z palmami oraz tradycji Kościoła w Rzymie. Tam z kolei odczytywano opis Męki Pańskiej. Świętujemy zatem, siostry i bracia, najważniejsze wydarzenia zbawcze, które dla nas nie są teatrem ani folklorem. Są rzeczywistością - mówił do zgromadzonych w seminaryjnej kaplicy ks. Krzysztof Matuszewski, rektor WŚSD. - W świecie, w którym zaczynamy coraz bardziej kwestionować, co jest realne i prawdziwe, a co tylko kreowane, iluzoryczne i zafałszowane, jako ludzie wiary mamy sobie przypomnieć, że właśnie ona, wiara, nie jest dla nas iluzją ani abstrakcyjną ideą. Wiara jest dla nas rzeczywistością, jest prawdą - mówił ks. Matuszewski.

Na początku liturgii - z racji Niedzieli Palmowej - biskup poświęcił zgodnie ze zwyczajem palmy, a w liturgii słowa odczytana została Męka Pańska.

W homilii bp Marek zwrócił uwagę zebranych na szczególne znaczenie miejsca w którym odbyło się spotkanie. - Spotykamy się w miejscu i w takich okolicznościach, w których słowo jest najwyżej cenionym dźwiękiem, a ucho najbardziej precyzyjnym instrumentem. To tu formują się serca i umysły przyszłych kapłanów, tych, którzy zanim obmywać będą stopy innych uczniów Chrystusa, powinni ich wysłuchać i podarować krzepiące słowo - wskazał bp Szkudło. - Dźwięk jako owoc twórczego procesu człowieka cenimy bardzo - zarówno w muzyce, jak i w toczonej refleksji nad światem. Przychodzą jednak takie chwile w życiu człowieka, kiedy musi sobie uświadomić, że Bóg dał mu ucho, które niekiedy trzeba uznać za ważniejsze. Zwłaszcza wówczas, gdy chodzi o słuchanie o sprawach najistotniejszych - dodał.

Odwołując się do tekstu Trzeciej Pieśni o Słudze Jahwe z księgi proroka Izajasza, kaznodzieja powiedział, że ów tekst „rzuca wyzwanie samej istocie waszego akademickiego powołania”. - Ukazuje on bowiem intelektualistę jako sługę, a mędrca jako ucznia, którego wielkość mierzy się nie ilością zgromadzonej wiedzy, lecz gotowością do ofiary z siebie samego. W akademickiej codzienności każdego rana budzi się w nas pragnienie poznania, lecz izajaszowy Sługa poucza nas, że ucho nie otwiera się jedynie po to, by chłonąć abstrakcyjne idee, lecz by „słuchać jak uczniowie” - mówił bp Marek i zaznaczył: - Prawdziwy rozwój duchowy i intelektualny zaczyna się od milczenia, od tej pokornej dyspozycyjności, która pozwala Bogu dotknąć serca i umysłu, czyniąc go gotowym na przyjęcie wezwania.

Kaznodzieja zauważył także, że dar intelektu i lata studiów oraz naukowa ścieżka wykładowców ma określony cel, który wybrzmiewa także w odczytanym fragmencie księgi proroka Izajasza: przyjść z pomocą „strudzonemu przez słowo krzepiące”. - Nauka nie jest prywatną własnością, lecz dobrem wspólnym, które osiąga swoją pełnię dopiero wtedy, gdy staje się darem dla drugiego. Ale i w codziennym życiu, poza światem katedr i uniwersytetów, gdy bliscy i dalecy pragną naszego wysłuchania, również i dla nich nasze ucho musi znaleźć przestrzeń - powiedział bp Szkudło, a kontynuując swoje rozważanie, przyznał: - Sługa Jahwe jeden raz mówi o języku i aż dwa razy o uchu. „Czy nie obliguje Cię to jako biskupa, byś słuchał dwa razy więcej niż mówisz?” - pytam samego siebie. Być może i w was jest taka przestrzeń sumienia, która prowokuje pytanie o to, jak słuchacie innych. I ja, i Wy, powołani jesteśmy do nauczania. Czy w tym przekazywaniu mądrości dajemy innym okazję, by zostali wysłuchani?

Bp Marek Szkudło życzył profesorom, aby w swojej codzienności byli wrażliwi na drugiego człowieka, zwłaszcza tego potrzebującego, bo - jak zaznaczył hierarcha - „pomoc, którą mu okażecie, jest najwyższą formą mądrości, jaka została nam dana”. - Aby się tak stało - słuchajcie. Słuchajcie dwa razy więcej niż trzeba. A nigdy w słuchaniu nie przesadzicie - zakończył.

Po nabożeństwie wykładowcy spotkali się przy wspólnym stole. Była to także okazja do złożenia sobie wzajemnych życzeń z okazji nadchodzących świąt Wielkiej Nocy.