W Domu Rekolekcyjnym Archidiecezji Katowickiej w Kokoszycach trwają rekolekcje dla pracowników Caritas Archidiecezji Katowickiej. Spotkanie ma charakter duchowy i formacyjny, a jego celem jest umocnienie wiary oraz integracja środowiska pracowników. Pierwszego dnia uczestników odwiedził abp Andrzej Przybylski, który przewodniczył Eucharystii i wygłosił homilię poświęconą znaczeniu codziennego „spojrzenia serca”.
W dniach 6 i 7 maja w Domu Rekolekcyjnym Archidiecezji Katowickiej w Kokoszycach odbywają się rekolekcje dla pracowników Caritas Archidiecezji Katowickiej. Spotkanie ma charakter formacyjny i duchowy, a jego celem jest pogłębienie wiary, umocnienie wspólnoty oraz integracja środowiska pracowników.
Pierwszego dnia rekolekcji uczestników odwiedził abp Andrzej Przybylski, który przewodniczył uroczystej Mszy Świętej. W homilii nawiązał do Ewangelii według św. Jana, w której apostoł Filip prosi Jezusa: „Panie, pokaż nam Ojca”. Jak podkreślił hierarcha, odpowiedź Chrystusa ukazuje jedność Syna z Ojcem, a spojrzenie skierowane na Jezusa prowadzi człowieka do odkrywania obecności Boga.
– To, na co patrzymy, pozostaje w naszym sercu i w naszej codzienności – mówił abp Andrzej Przybylski, zwracając uwagę na znaczenie duchowej perspektywy w życiu i posłudze człowieka.
Arcybiskup zaznaczył również, że doświadczenie Bożej miłości nie może być zatrzymywane wyłącznie dla siebie, lecz powinno owocować w relacjach z innymi i codziennej służbie. W tym kontekście przywołał przykład Matki Teresy z Kalkuty. Jak wspomniał, zapytana kiedyś przez dziennikarza o wynagrodzenie za pracę wśród ubogich i chorych, miała odpowiedzieć, że nawet największe pieniądze nie mają dla niej znaczenia. Fundamentem jej posługi było codzienne spojrzenie na Jezusa ukrzyżowanego oraz wierna adoracja, która przemienia serce i pozwala dostrzec Chrystusa w drugim człowieku.
Na zakończenie Eucharystii abp Andrzej podziękował pracownikom Caritas za ich zaangażowanie, trud i poświęcenie. Zachęcił ich również, aby na wzór patronów dnia – świętych apostołów Filipa i Jakuba – byli świadkami wiary w miejscach swojej pracy i codziennej służby.