Abp Przybylski do neoprezbiterów: Święcenia przyjmujecie na kolanach, bo tylko tak można przyjąć Boga i zrozumieć Kościół

W homilii zaznaczył, że mimo, że święcenia mają swoją hierarchię i stopniowanie, to „nie może ono kojarzyć się z awansem, wzrostem znaczenia czy obejmowaniem coraz ważniejszych funkcji i urzędów”, bo „w Jezusowej drodze kierunek jest zupełnie inny – z góry na dół, z powierzchni ku głębi, z tego świata ku Królestwu Bożemu”. – Taki sam kierunek ma kapłaństwo przekazywane przez Jezusa – mówił.

Jego wymownym znakiem, jak podkreślił metropolita katowicki, jest postawa leżenia krzyżem podczas liturgii święceń prezbiteratu, Oznacza ona tyle, co „odda całych siebie Bogu, aby On mógł ich całkowicie przeniknąć i przemienić”.

Abp Przybyski wskazał na nowość życia wyświęconych dziś kandydatów do prezbiteratu. – Nie będzie ona polegać jedynie na zewnętrznym przywdzianiu ornatu, ale na wewnętrznej mocy, która zamieszka w nich z chwilą święceń. Ta moc pochodzi całkowicie od Boga. Wszystko w kapłaństwie jest od Boga – dodał. – Święcenia stworzą ich na nowo. Ich ludzkie ręce staną się narzędziem Bożych rąk, a ich serca na nowo wypełni miłość Serca Jezusowego. To sprawi, że po święceniach nasi bracia będą wykonywać posłannictwo nie własne, lecz Chrystusowe – jakby posłannictwo samego Boga – kontynuował metropolita katowicki.

Przestrzegł przed rozmienianiem kapłaństwa na drobne. – Nie wolno sprowadzać mocy Chrystusowego kapłaństwa do ludzkiej miary ani zamykać go jedynie w ziemskim horyzoncie. Nie można redukować kapłaństwa wyłącznie do tego, co naturalne i pozbawione otwarcia na łaskę – mówił.

Zaznaczył, że w Bożych działaniach dokonujących się w kapłanie nie ma ryzyka niezdrowego klerykalizmu. Im bardziej kapłan rozumie wielkość swojego powołania, tym bardziej staje się pokorny i odkrywa własną małość. Im więcej miejsca ksiądz zrobi w swoim kapłaństwie dla Boga, tym mniej będzie w nim miejsca dla ludzkiej pychy i wyniosłości. Paradoksalnie ryzyko klerykalizmu jest tym większe, im bardziej ksiądz skupia się na sobie, swoich ludzkich potrzebach, niezdrowych ambicjach i światowych oczekiwaniach, bardziej niż na samym Bogu i słowie Bożym – mówił.

Nowym kapłanom wskazał na postawę pokory i zdolność uniżenia się przed Bogiem i drugim człowiekiem. – Kapłan może wiele wiedzieć o Bogu, pięknie o Nim mówić i deklarować wiarę, ale jeśli przestanie klęczeć przed Bogiem, może szybko się wypalić i utracić zdolność służby oraz wierności – mówił. – Święcenia przyjmiecie na kolanach, bo tylko tak można przyjąć Boga, tylko tak można zrozumieć Jego Kościół i wiernie trwać w Jego miłości – podkreślił abp Przybylski. – Jeśli każdy dzień kapłaństwa będziecie rozpoczynać i kończyć na kolanach, będziecie umieli przeżywać go z wiarą, pokonywać codzienne trudności i zachować pokój serca – dodał.

Mszę świętą pod przewodnictwem abp. Andrzeja Przybylskiego koncelebrowali biskupi pomocniczy archidiecezji katowickiej oraz arcybiskup senior Damian Zimoń. Przy ołtarzu stanęli również przełożeni Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach, profesorowie i wykładowcy Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, proboszczowie parafii pochodzenia i parafii stażowych nowo wyświęconych prezbiterów.

Liturgia święceń była jednocześnie pierwszą Mszą sprawowaną w koncelebrze przez nowo wyświęconych prezbiterów. W najbliższych dniach odprawią oni samodzielnie Msze prymicyjne w parafiach rodzinnych.

Nowo wyświęceni dziś prezbiterzy to:

- Ks. Kacper Frukacz z parafii św. Józefa Robotnika w Tychach-Wartogłowcu,

- ks. Bartosz Morawski z parafii św. Józefa w Mysłowicach-Krasowach,

- ks. Franciszek Parzyk z parafii św. Krzyża w Jaworznie-Jeleniu w diecezji sosnowieckiej,

- Ks. Mateusz Raczek z parafii św. Krzysztofa w Tychach,

- ks. Krystian Salewski z parafii Ducha Świętego w Siemianowicach Śląskich-Bytkowie,

- ks. Karol Skura z parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rybniku-Boguszowicach.

Pięciu z nich pochodzi z Archidiecezji Katowickiej, jeden z Diecezji Sosnowieckiej.