Mszy św. sprawowanej w kościele akademickim pw. Św. Maksymiliana Marii Kolbego przewodniczył ks. Krzysztof Nowrot, archidiecezjalny duszpasterz akademicki. Witając zgromadzonych, nawiązał do przeżywanej tego dnia uroczystości Zesłania Ducha Świętego. – Bardzo gorąco was witam na zesłaniu Ducha Świętego w kościele akademickim. Cieszę się, że w takim dniu, kiedy sięgamy do źródła, możemy to zrobić także w odniesieniu do naszych domów, naszych rodzin. Dzisiaj źródło, z którego wyrastają nasi studenci, prezentuje się przed nami: są rodzice, dziadkowie, rodzeństwo tych, których tutaj gościmy na co dzień. Bardzo gorąco wszystkich was witam i bardzo gorąco też chcę wam podziękować. Rodzicom podziękować za to, że mamy wasze dzieci tutaj, za to, jakie one są, za to, co im zostawiliście, a czego świadectwo tutaj widzimy – powiedział.

Homilię wygłosił ks. prof. Jerzy Szymik, emerytowany profesor nauk teologicznych, poeta, publicysta i piewca rodzinnego Pszowa. – W Bożej logice stworzenia i zbawienia miejsce, z którego jesteśmy, ludzie, z których jesteśmy, jest czymś głęboko teologicznym, chrześcijańskim, związanym z naszą wiarą. (…) Dzięki bowiem poznaniu Boga, wpatrywaniu się w Jego oblicze, w Jego prawdę, w to, co Bóg ma do powiedzenia nam o człowieku i o ziemi, wsłuchując w Jego słowo, poznajemy człowieka i ziemię w prawidłowy sposób. Powiem nawet więcej, że jedynie poznając Boga, jedynie reflektując te sprawy w perspektywie wiary, stają się te sprawy prawdziwie ludzkimi, bo są Boże – przekonywał zebranych.

Ks. prof. Szymik przypomniał, że dla każdego chrześcijanina ojczyzną jest niebo, a ujęcie doczesności w tej perspektywie chroni „przed ksenofobią, przed regionalnym nacjonalizmem”. Jednocześnie, zdaniem kaznodziei „nasze korzenie, nasze miasteczko, nasza wieś, nasz region Śląsk, nasza ojczyzna Polska powinny być dla nas tym, czym Palestyna była dla Jezusa Chrystusa”. – Tu się urodziliśmy, tu uczyliśmy się życia gdziekolwiek i cokolwiek potem w życiu robimy. Nasze korzenie nie są ziemią ani lepszą, ani gorszą od innych małych ojczyzn, ale są dlatego bezcenne, bo są nasze. Bo to nas Bóg wymyślił tu i teraz, a nie wtedy i tam. W tym sensie nasz korzeń jest nie do zastąpienia i jest najpiękniejszy z możliwych – mówił.

– Kochani, przeciwko miłości do naszych korzeni – do Pszowa, do Śląska, do Polski – można generalnie zgrzeszyć na dwa sposoby. Wszystkie inne grzechy stają się wariantami tych dwóch. Z jednej strony przez pogardę, przez nieliczenie się z nimi, przez traktowanie naszego źródła jako zapyziałego zaścianka, którego należy się wstydzić całe życie, bo da się żyć i mieszkać jedynie w Warszawie i Nowym Jorku. Zaścianka, z którego za każdą cenę chcemy się wyrwać. Albo przeciwnie: przez szowinizm, przez nadawanie naszemu korzeniowi cech religijnych, przez uważanie, że jesteśmy lepsi od innych” od „goroli” na przykład. Co jest, to już pewnie margines, poważnym grzechem naszej regionalności. Prawda o naszym korzeniu i o miłości do niego leży dokładnie w środku pomiędzy tymi dwoma skrajnościami – mówił ks. prof. Jerzy Szymik. I zachęcił obecnych: – Namawiam was wszystkich (ze sobą włącznie) do zrobienia rachunku sumienia z waszej miłości do własnych korzeni.

Wyrazem miłości do małej ojczyzny jest wystawa, która towarzyszyła niedzielnemu spotkaniu. To cykl obrazów pochodzącej z Pszowa artystki Moniki Witek. Autorka opowiedziała o swoim podejściu do tematu korzeni i dziedzictwa. – Malarstwo jest językiem komunikacji, który jest najbliższy mojemu sercu. Dzięki Bogu mogę prowadzić pracownię artystyczną w moim mieście, w centrum, niedaleko bazyliki. Tam jest duże okno. Jesienią ubiegłego roku postanowiłam wstawić w to okno pierwszy malowany obraz Pszowa sprzed lat. Dla mieszkańców, żeby wywołać u nich ciepłe uczucia, miłe wspomnienia – opowiedziała o genezie cyklu. Przyznała, że inspiracją są pocztówki i zdjęcia, które jeszcze w latach ’90 XX w. wykonał jej tata. – Brakuje widoków kościoła, nie ma lat 60. i 70., ale nie martwcie się, bo to zrobię i wtedy może też będzie mi dane jeszcze to pokazać – zapewniła. – Zmieniłam moją modlitwę na: „Panie Jezu, dlaczego Pszów?” na modlitwę: „Panie Jezu, dziękuję ci, że Pszów” – zdradziła.

Obrazy Moniki Witek można zobaczyć w kościele akademickim do końca roku akademickiego.