Sieci świata i sieci Kościoła

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do tłumów:
«Podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak».

A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare».

Gdy Jezus dokończył tych przypowieści, oddalił się stamtąd.

Mt 13, 47-53

Przypowieść o sieci zarzuconej w morze ukazuje powszechność Kościoła posłanego do całego świata. Obraz sieci zagarniającej ryby wszelkiego gatunku odsyła do cudownego połowu ryb znad Jeziora Galilejskiego i ukazania się Zmartwychwstałego. Połów jest symbolem dzieła ewangelizacji podejmowanego na słowo Pana („zarzućcie sieci”), obejmuje cały świat („ryby wszelkiego rodzaju”) i jest realizowany w Kościele i przez Kościół („wypłyń na głębię”). Jednak połowu ryb podejmuje się nie tylko Kościół. Świat zarzuca dziś wiele różnego rodzaju sieci – polityczne, ekonomiczne, społecznościowe. Które z nich należy wspierać? Te, które budują więzi społeczne. Leon XIV w Magnifica humanitas stwierdza, że są to te „sieci i wspólnoty wychowawcze, które towarzyszą wyborom życiowym i nie pozwalają, by niepewność rodziła samotność i uzależnienia”, oraz te, które sprawiają, że społeczeństwo zachowuje swój „potencjał twórczy, czyli zdolności do budowania przyszłości”.