Nie wystarczy mieć lampę

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść:
«Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły.

Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”.

Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto.

Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”.

Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».

Mt 25, 1-13

Ta Ewangelia mówi o czymś bardzo zwyczajnym. Można nosić medalik na szyi i znać na pamięć modlitwy, a jednocześnie nie żyć blisko Boga. Oliwy nie zdobywa się w jednej chwili. Ona jest tym wszystkim, co budujemy w sobie każdego dnia. To modlitwa, Eucharystia, słowo Boże, przebaczenie, dobro i wierność w małych rzeczach. Z tych pozornie drobnych rzeczy rodzi się wiara. Potrzebna jest nam szczególnie wtedy, gdy przychodzi noc – choroba, kryzys, rozczarowanie, śmierć czy pytania, na które nie znamy odpowiedzi. To moment krytyczny. Chwila prawdy, w której okazuje się, jaka naprawdę jest nasza wiara. Jezus mówi: „czuwajcie”, „bądźcie gotowi”. Nie chodzi tu o życie w lęku, ale o takie, w którym serce jest przygotowane na spotkanie z Bogiem. Wiara innych może być dla nas światłem, ale własną lampę musimy zapalić sami.