Hrabia w ubogiej sutannie

 Pochodził ze znakomitego rodu, był inżynierem rolnictwa i zarządzał wielkim majątkiem (3000 ha). Wstąpił do salezjanów późno, w wieku 45 lat, rezygnując z bogactwa, by – jak sam mówił – „szybciej zostać świętym” poprzez posłuszeństwo i ubóstwo. Dobrowolny zakładnik. Gdy w 1942 r. gestapo aresztowało salezjanów w Skawie, ks. Szembek zgłosił się na ochotnika, by pójść do więzienia w miejsce swojego przełożonego, ks. Walentego Kozaka. Choć zabrano obu, jego gotowość oddania życia za współbrata stała się aktem heroicznej miłości. Mimo że myśl o gestapo napawała go lękiem, w chwili aresztowania powiedział z uśmiechem: „Wstyd nam, że tak długo musieliśmy czekać na tę chwilę”. Radość w męce. W więzieniu w Zakopanem był biczowany przy słupie i trzymany w celi pełnej wody, gdzie nie mógł nawet usiąść. Mimo tortur wracał z przesłuchań rozpromieniony, dziękując Bogu, że może doświadczyć choć odrobiny cierpień, jakie Chrystus znosił na Krzyżu. Męczennik przy walcu. W Auschwitz, mając 59 lat, został zaprzęgnięty do wielkiego kamiennego walca, by równać plac apelowy. Była to praca ponad jego siły, mająca na celu jego wykończenie. Zmarł z wycieńczenia, ofiarując swoje życie za zbawienie dusz. Apostoł przebaczenia. Nawet w piekle obozu nauczał współwięźniów, by wyzbyli się nienawiści. Żądał serdecznego przebaczenia katom, naśladując w tym Chrystusa. Był dla innych uosobieniem spokoju i „prawdziwym świętym”. To nie jest zwykła biografia. To świadectwo człowieka, który mając wszystko, wybrał służbę, a w obliczu nienawiści wybrał miłość. To historia o tym, że prawdziwe szlachectwo nie pochodzi z urodzenia, ale z wielkości serca.