Plewienie
Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Mt 13,38
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście».
On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie.
Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!»
Mt 13, 36-43
Nie trzeba wytężać wzroku, by latem zauważyć ludzi cierpliwie usuwających chwasty z przydomowych trawników i grządek. Podziwiam ich wytrwałość. Nie mogą się pogodzić z tym, że chwast szpeci piękno ich ogrodu. Podobny obraz maluje Jezus. Dobre nasienie i chwast rosną obok siebie. Ale ich koniec będzie inny: pszenica trafi do spichlerza, chwast zostanie spalony. Święty Augustyn pisze, że wielu, na których dziś patrzymy jak na chwast, jutro może stać się pszenicą. Dlatego potrzeba cierpliwości, także wobec samego siebie. Nasze życie to nieustanne plewienie własnego serca. Nie po to, by wskazywać chwast u innych, ale by usuwać chwast, który zarasta moje serce i życie. Bądźmy wytrwali w oczyszczaniu naszej duszy.
