św. Finian z Clonard

8 lat podstawówki, 4 szkoły ponadpodstawowej i na dokładkę 5 lat studiów. To dużo czasu na naukę, ale i tak mniej niż poświęcił na nią św. Finian z Clonard. Ten zakonnik, a później opat, wiedzę zdobywał bowiem przez lat 30 i to nie tylko w rodzinnej Irlandii, ale też we Francji oraz Walii. I nie była to jedynie wiedza książkowa, wynikająca z pilnego studiowania Pisma Świętego i tekstów Ojców Kościoła. Nie było to także tylko wzrastanie pod okiem wielkich mistrzów monastycznej duchowości. To było – patrząc szerzej - zdobywanie doświadczenia różnorodności wspólnotowego życia, w którego centrum jest Bóg. A gdy brat Finian osiągnął w końcu wiek Abrahamowy, co w szóstym stuleciu w Europie było sporym wyczynem, to doszedł do wniosku, że teraz może wreszcie ze zdobytej wiedzy zrobić dobry użytek. Wrócił zatem do Irlandii i aż do śmierci, to jest do 12 grudnia gdzieś między 549 a 552 rokiem, budował ośrodki monastycznego życia, a w nich budował swoich uczniów i jednocześnie współbraci. Budował i tym, co im mówił, i tym, co sam praktykował. I było to świadectwo tak spójne, że w czwartym z założonych opactw, tym w Clonard, od którego św. Finian otrzymał przydomek, spod jego skrzydeł wyruszyło w świat dwunastu apostołów, to jest dwunastu irlandzkich świętych VI wieku. Byli pośród nich tacy giganci jak św. Kolumban z Iona czy św. Brendan Podróżnik. Co ciekawe, będąc słynnym nauczycielem, którego uczniów liczono w tysiącach, Finian z Clonard do końca życia pozostał pokorny i gdy rozpoznał u siebie symptomy zakaźnej choroby, dla dobra swoich uczniów usunął się z klasztoru i umarł w samotności.