Umiłowane dzieci

(Mt 3, 13-17)

Jezus przyszedł z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć od niego chrzest. Lecz Jan powstrzymywał Go, mówiąc: "To ja potrzebuję chrztu od Ciebie, a Ty przychodzisz do mnie?" Jezus mu odpowiedział: "Ustąp teraz, bo tak godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe". Wtedy Mu ustąpił. A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły się nad Nim niebiosa i ujrzał ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego nad Niego. A oto głos z nieba mówił: "Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie".

Ta scena ukazuje moc chrztu i prawdziwą tożsamość Jezusa. Otwiera się niebo, zstępuje Duch Boży, rozlega się głos: „Ten jest mój Syn umiłowany”.

Jednocześnie wiele mówi o nas. Nawet jeśli prawdopodobnie nie pamiętamy chwili własnego chrztu, bo do świątyni przywiodła nas wiara rodziców. Papież Benedykt XVI uczył, że to największy gest miłości rodziców wobec dzieci. Bo nie tylko przekazali im śmiertelne życia, ale poszli krok dalej – otworzyli im drogę do życia wiecznego. My też, na mocy chrztu wszczepieni jesteśmy w Ciało Chrystusa, by żyć na zawsze z Nim jako umiłowane dzieci Boga.