Choroba nie odbiera godności, lecz ją odsłania

Mk 6,53-56 

Gdy Jezus i uczniowie Jego się przeprawili, przypłynęli do ziemi Genezaret i przybili do brzegu. Skoro wysiedli z łodzi, zaraz Go rozpoznano. Ludzie biegali po całej owej okolicy i zaczęli znosić na noszach chorych tam, gdzie jak słyszeli, przebywa. I gdziekolwiek wchodził do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na otwartych miejscach i prosili Go, żeby ci choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie.

Kładli chorych, aby Go dotknęli. Mk 6,56

Uzdrowienie rodzi się z bliskości. Człowiek nie przychodzi do Jezusa z teorią czy usprawiedliwieniem, lecz z własną bezradnością. Dotknięcie oznacza zaufanie, że Bóg nie boi się ludzkiego cierpienia. Wiara nie zawsze polega na słowach, czasem jest milczącym gestem. Jezus nie selekcjonuje tych, którzy do Niego przychodzą. Każdy ma prawo do spotkania. Choroba nie odbiera godności, lecz ją odsłania. Bóg pochyla się nad tym, co słabe i zranione. Uzdrowienie nie zawsze oznacza powrót do zdrowia, ale przywrócenie sensu i nadziei. Obecność Jezusa przemienia to, co wydawało się bez wyjścia.