Żyć w Nim

(Mt 17, 1-9)

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego, Jana, i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: "Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza". Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: "To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!" Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: "Wstańcie, nie lękajcie się!» Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im, mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie".

Góra Tabor kryje w sobie niezwykłą zapowiedź powstania z martwych Jezusa, tajemnicę przyszłego życia, wieczności. W pewnym sensie wskazuje ona na cel naszych wielkopostnych wyrzeczeń. Poznać pełną prawdę o Jezusie, upaść przed Nim na twarz, by żyć w Nim na zawsze. Jasna jak słońce twarz Pana, białe jak światło Jego odzienie” i słowa z obłoku: "To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie” mogą nam w tym bardzo pomóc. Zwłaszcza wtedy, gdy mrok spowija nasze życie, na horyzoncie widmo Golgoty, a lęk mocno paraliżuje. Właśnie wtedy Pan mówi: „Wstańcie, nie lękajcie się”.