W parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny odbyło się czuwanie modlitewne oraz Msza św. w intencji rodziców i bliskich tych dzieci. - Dzień Dziecka Utraconego to szczególny dzień dla wielu osób, które doświadczyły w swoim życiu utraty dziecka, niezależnie od przyczyny przedwczesnego odejścia - wyjaśniają Katarzyna i Michał Jurkiewiczowie, diecezjalni doradcy życia rodzinnego.

Idea powstała w Stanach Zjednoczonych, w Polsce dzień ten obchodzony jest od 2004 roku. - Amerykanka Robyn Bear, która doświadczyła aż sześciokrotnego poronienia, zwróciła uwagę na brak wsparcia dla rodziców i osób bliskich, którzy utracili swoje dziecko w wyniku poronienia. Sama go nie otrzymała, dlatego od 1988 roku w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej październik jest miesiącem pamięci o dzieciach nienarodzonych i zmarłych, a 15 października jest Dzień Dziecka Utraconego. W Polsce został ustanowiony przez grupę rodziców, która doświadczyła śmierci swoich dzieci - przypominają.  

  Msza św. w kościele Wniebowzięcia NMP w Zbrosławicach. Michał Jurkiewicz

Ks. Eugeniusz Gogoliński, który przewodniczył Mszy św., w kazaniu podkreślił, że z perspektywy wiary, powinniśmy być wdzięczni Bogu za dar odzyskanego życia. Wiemy, że każde dziecko, które przedwcześnie odeszło było powołane z miłości Boga do życia i wierzymy, że każde z nich zostało po imieniu wezwane przez Boga i przyjęte do Królestwa Nieba; każde miało przygotowane tam mieszkanie. Podkreślił też, że pomimo doświadczenia ludzkiego bólu, który przeżywają rodzice i bliscy utraconego dziecka, mamy nadzieję na spotkanie z nimi w niebie.

Po Mszy św. został odmówiony akt zawierzenia Bogu dzieci utraconych i poświęcony pomnik na przykościelnym cmentarzu. Uczestnicy spotkania zaśpiewali pieśń ze słowami św. Teresy od Dzieciątka Jezus „Życie jest chwilą”, którego ostatnia zwrotka nawiązuje do daru odzyskanego życia: „A kiedy odejdę, gdzie Twej chwały kraj; grać Ci pośród chórów i anielskich pień; w wiecznym blasku słońca rozpocząć mi daj; wiekuisty dzień”.

Pomnik dzieci utraconych jest szczególnym miejscem dla rodziców, którzy z różnych powodów nie mogli pochować swojego dziecka. To miejsce modlitwy i pamięci o nich.