Bł. Alicja le Clerc

Zatem tańce, hulanki, swawole towarzyszą jej tak długo, dopóki na skutek choroby jej życie radykalnie się nie odmieni. Ale to nie ona zachoruje, tylko jej tato. I rzecz cała będzie miała w sobie więcej niedogodności niż tragizmu - zmusi rodzinę do przeprowadzki. W nowym zaś miejscu, w nowej parafii, pojawi się też nowy kapłan, ks. Piotr Fourier, który w przeciwieństwie do Alicji, idącej z duchem swoich czasów, pragnie iść z Duchem Świętym. To, co mogło okazać się światopoglądową katastrofą, jest dla obojga jednak opatrznościowym spotkaniem. Alicja odkrywa, że ten duchowny naprawdę służy żywemu i prawdziwemu Bogu, a nie sobie samemu lub jakiejś instytucji, a on pod maską jej wyzwolenia dostrzega człowieka, który spragniony jest sensu życia przekraczającego doczesne przyjemności. To dlatego po latach, już jako siostra zakonna, założycielka wspólnoty, która zainicjowała we Francji powszechne szkolnictwo dla dziewcząt, bł. Alicja le Clerc mogła z przekonaniem napisać słowa, które są radą i dla nas: „[niepodobna] żyć w pokoju pośród tylu wojen i pożóg… i pośród najgroźniejszego zagrożenia ze wszystkich – naszego ja – bo jesteśmy wypełnieni samouwielbieniem, wpychającym nas w zwątpienie i ciemność… Tylko w Tobie, mój Boże i moja Siło, mogę znaleźć to, czego szukam.”