Tegorocznym laureatem został Ryszard Paruzel. Swoją nieocenioną pomoc świadczy on m.in. w tym mieście, w którym bł. ks. Emil Szramek zakładał pierwsze zespoły charytatywne.

W dopiero co zakończonym Roku Miłosierdzia kapituła postanowiła zwrócić uwagę na ludzi zaangażowanych w dzieła miłosierdzia. W ten sposób chciała podziękować tym, którzy nie są obojętni na los bliźnich znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej.

W odczytanej przez ks. prał. Stanisława Puchałę laudacji kapituła podkreśliła, że jest to nagroda "za świadectwo miłosierdzia, za dobroczynność i wrażliwość na biedę ludzką". Właśnie w tym upatruje się kontynuacji dzieła bł. ks. Emila Szramka.

– Pan Ryszard jest człowiekiem wielkiej skromności, stąd niełatwo jest mu przyjąć nagrodę, która podkreśla jego zasługi na polu charytatywnym. Przez przyznanie nagrody chcemy jednak zaznaczyć, jak ważna jest taka postawa w naszym życiu społecznym – brzmiały słowa laudacji.

– Laureat tegorocznej nagrody jest człowiekiem wrażliwym na ludzką niedolę, szczególnie w jej najbardziej dramatycznej formie, jaką jest bezdomność i skrajna bieda. Wspiera działalność kuchni charytatywnych przygotowujących codzienne posiłki dla biednych i bezdomnych, a także organizowanie nieodpłatnych zimowisk i kolonii dla dzieci z biednych rodzin. Wychodzi z inicjatywą organizowania paczek świątecznych dla biednych dzieci i tych, którzy korzystają z kuchni charytatywnych. Chętnie włącza się w organizację różnego rodzaju wydarzeń i imprez mających na celu integrację społeczną, a także rozwój talentów uzdolnionej młodzieży. Jego zaangażowanie jest wyrazem wewnętrznej potrzeby pomagania ludziom, przejawem osobiście przeżywanej wiary i wyrazem konkretnego realizowania uczynków miłosierdzia, zwłaszcza tego podstawowego dla ludzkiej egzystencji: "głodnych nakarmić" – kontynuował ks. Puchała.

– Kapituła przyznała nagrodę nie – mówiąc językiem sportowym – za jeden oddany skok, za dobrze przebiegnięty dystans czy rozegrany mecz. To jest nagroda za działanie na rzecz społeczeństwa. Za tysiące razy wyciągniętą dłoń do potrzebującego człowieka. Chciałem podziękować za to, co Pan robi dla tych, którzy tej pomocy bardzo potrzebują – powiedział Marcin Krupa, prezydent Katowic.

Nagrodę im. bł. Emila Szramka w 10. rocznicę jego beatyfikacji ustanowił ks. Andrzej Suchoń, proboszcz parafii Niepokalanego Poczęcia NMP w Katowicach. Co roku, 8 grudnia, kapituła przyznaje ją osobie, której w działalności społecznej na rzecz Katowic bliskie są te obszary, w których działał bł. ks. Emil Szramek. Chodzi tu przede wszystkim o działalność charytatywną, edukację, integrację społeczną, ekumenizm, biblioznawstwo, sztukę, piśmiennictwo i muzykę.

W ubiegłych latach laureatami nagrody byli:

• 2009 – Janina Miazgowicz – za szerzenie idei błogosławionego ks. Emila Szramka poprzez dobroć serca, zwyczajną heroiczność dnia codziennego i pokorę w przełamywaniu barier;
• 2010 – Maria Bula – za dar miłości i podtrzymywanie nadziei poprzez bezinteresowne trwanie przy potrzebujących pomocy, wątpiących i osamotnionych. Drugim laureatem został Andrzej Rożanowicz za wierną straż na Śląsku, dla największej chwały Polski i Katowic;
•  2011 – abp Damian Zimoń oraz bp Tadeusz Szurman – za konsekwentne budowanie wspólnoty ekumenicznej; duchowej przestrzeni życia miasta i współżycia społecznego na Górnym Śląsku;
• 2012 – Elżbieta Grodzka-Łopuszyńska – za głębokie i wielorakie świadectwa kultury chrześcijańskiej, otwartość na potrzeby innych ludzi, dostojność i pokorę życia codziennego;
• 2013 – Teresa i Eugeniusz Maliccy – za długotrwałe, konsekwentne i głębokie zaangażowanie w budowanie szlachetnego wizerunku chrześcijańskiego modelu życia rodzinnego zarówno w teorii, jak i w praktyce;
• 2014 – Maria Gross i Teresa Trzeciak, założycielki pierwszego katowickiego Hospicjum Domowego i wieloletnie opiekunki towarzyszące osobom terminalnie chorym – w dowód ogromnego szacunku i szczerego podziękowania za umożliwienie humanitarnych warunków godnego peregrynowania ad caelestem Patriam;
• 2015 – siostra Anna Bałchan za wielkie serce, miłosierdzie oraz nieustępliwą obronę godności człowieczej.