Najgłębszym dramatem człowieka jest grzech, ale i zamknięcie się na prawdę

Mk 3,22-30

Spośród swoich uczniów wyznaczył Pan jeszcze innych, siedemdziesięciu dwóch, i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał.

Powiedział też do nich: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie, oto was posyłam jak owce między wilki. Nie noście ze sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy do jakiego domu wejdziecie, najpierw mówcie: «Pokój temu domowi!» Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was.

W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co mają: bo zasługuje robotnik na swą zapłatę.

Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiego miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: «Przybliżyło się do was królestwo Boże»”.

 Kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu… Mk 3,29

Najgłębszym dramatem człowieka jest grzech, ale i zamknięcie się na prawdę. Jezus wskazuje na stan serca, które świadomie odrzuca działanie Boga, nazywając dobro złem. Taka postawa rodzi się z lęku przed utratą kontroli.

Człowiek woli bronić własnych schematów niż dopuścić możliwość przemiany. Duch Święty nie działa przemocą, lecz zaprasza do wolności. Odrzucenie Jego działania oznacza wybór samotności i samousprawiedliwienia. Bóg zawsze oferuje przebaczenie, ale nie narzuca go wbrew woli człowieka. Zbawienie wymaga zgody na to, że Bóg wie lepiej. Prawdziwa wolność zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje bać się prawdy o sobie.