Męczennicy z Abiteny

Nie możemy żyć bez niedzieli - to słowa kapłana Saturnina, które wypowiedział w imieniu swoim i 48 innych członków wspólnoty wierzących z Abiteny w Numidii, to jest dzisiejszej Tunezji. Padły one 12 lutego 304 roku w Kartaginie, w obecności prokonsula Anulina, który przesłuchiwał tego dnia całą tę grupę w związku ze złamaniem przez nią zakazu zgromadzeń, który obejmował wszystkich chrześcijan w Imperium Rzymskim z rozkazu cesarza Dioklecjana. Złapani na potajemnym sprawowaniu niedzielnej Eucharystii – a w tamtym czasie, to jest na przełomie III i IV wieku Ofiarę Pańską sprawowano tylko w Dzień Pański – kapłan Saturnin, jego czworo dzieci i pozostali wierni, kobiety i mężczyźni, pytani o sens swojego działania, o którym wiedzieli, że zagrożone jest przecież karą śmierci, odpowiedzieli zgodnie, że bez udziału w sakramencie Krwi i Ciała Chrystusa, życie ich wspólnoty i tak umrze. To już lepiej, by umarło w jedności z Bogiem, niż z dala od Niego, prawda? Bo my, prokonsulu, nie możemy żyć bez niedzieli. Męczennicy z Abiteny zginęli zatem wszyscy, co do jednego i co do jednego są dzisiaj wspominani przez Kościół jako święci męczennicy. I jako najlepsi patroni każdej wspólnoty wierzących, która gromadzi się na Eucharystii.