107,6 FM
Wyszukano wyników: 924
Piesi pielgrzymi szczęśliwie dotarli do sanktuarium Jezusa Miłosiernego i Jego Matki
Po prawie czterech dniach wędrówki - w deszczu ostatniej doby - w samo południe 3 maja bielsko-żywieccy piesi pielgrzymi dotarli do celu - najpierw do sanktuarium św. Jana Pawła II w Łagiewnikach, a potem do klasztornej kaplicy cudownego obrazu Jezusa Miłosiernego i grobu św. Faustyny oraz bazyliki Bożego Miłosierdzia.
Najwyższy czas
To nie był czas na pierwszy cud. Odgórne ustalenia były inne. Gdy Maryja zaczepiła Syna: „Nie mają już wina”, rzucił: „To nie nasza sprawa”. Maryja odwróciła się jednak do sług i powiedziała: „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” (J 2,5). Jezus wzniósł oczy ku niebu i westchnął: „Ojcze, słyszałeś? Plany były inne”. A Bóg odparł: „Wiem, ale ponieważ Ona tak zarządziła, zmieniamy plan!”.
Jeden dzień należy do Pana
Mieć więcej. Dla jednych znaczy to więcej sprzedać i więcej zarobić, dla drugich – więcej kupić i otoczyć się większą ilością dóbr. Trzeba więc więcej pracy. Mojej, twojej, ale zwłaszcza innych. A Bóg mówi: „Siódmy [dzień] jest szabatem Pana, Boga twego. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani (…) żadne twoje zwierzę, ani przybysz, który przebywa w twoich bramach; aby wypoczęli (…)” (Pwt 5,14). Nie po to, by utrudnić ludziom życie, ale by przez jeden dzień, porzucając swoje zwykłe zajęcia, mogli zobaczyć, że jest w nim coś więcej niż monotonia pracy i troska o to, by więcej mieć.
Leon XIV: Słowo Boże ożywia i porusza każdą rzeczywistość
Ta przypowieść mówi nam, że Bóg jest gotów „być rozrzutnym” dla nas, i że Jezus jest gotów umrzeć, aby przemienić nasze życie - wskazał Ojciec Święty rozważając biblijną przypowieść o siewcy. Podczas pierwszej audiencji generalnej, Leon XIV podjął – rozpoczęty przez papieża Franciszka – cykl katechez jubileuszowych: „Jezus Chrystus naszą nadzieją”.
Pan leczy złamanych na duchu
Oficjalny podpis pod tym zdjęciem mówi o przekazaniu nowego sprzętu dla szpitala. Fotoreporter uchwycił jednak coś zupełnie innego: człowieka. Samotnego? Chorego? Bezradnego? Wygląda jak Hiob z dzisiejszego pierwszego czytania: „Położę się, mówiąc do siebie: Kiedyż zaświta i wstanę? Przedłuża się wieczór, a niepokój mnie syci do świtu” (Hi 7,4). Mamy prawo wyć z bólu do Boga. Ale nie możemy tracić nadziei.
Czemu tak stoicie bezczynnie?
Twarze na zdjęciu. Co wyrażają? Nic. Te kobiety są tylko „wieszakami” na ciuchy. Tak może się stać i ze mną. Mogę być tylko odbiciem cudzych idei, aktualnych trendów, pomysłów. Św. Paweł pisze: „Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć” (Flp 1,20). Ciało człowieka nie jest rzeczą. Moje ciało ma być miejscem, w którym ma zabłysnąć chwała Boga wyrażona w sposób niepowtarzalny, mój jedyny.
Kim jesteś? Kim się stajesz?
Słowo Boże mówi dziś sporo o powołaniu.
„Kimże będzie to dziecię?” (Łk 1, 66) – pytają ludzie, widząc niezwykłe okoliczności narodzin św. Jana. „Istotnie ręka Pańska była z nim”(Łk 1,66). Każdy z nas ma być artystą, w tym sensie, że powinien stworzyć ze swojego życia arcydzieło. Bóg daje talenty, powołuje, inspiruje. Do nas należy odpowiedzieć na wezwanie. Ręka Pana jest także nad tobą. Trzeba tylko dać się poprowadzić.
