Abp Andrzej Przybylski: Odejście każdego kapłana jest wielką raną dla Kościoła

  Dokument, nad którym pracują biskupi, ma uporządkować i wzmocnić sposób towarzyszenia księżom na wszystkich etapach ich posługi – nie tylko w czasie studiów seminaryjnych, ale przez całe życie kapłańskie. Chodzi o formację duchową, ludzką i wspólnotową, która ma pomagać kapłanom nie tylko lepiej pełnić posługę, ale także przeżywać ją w prawdzie i wierności.

W kontekście rosnącej liczby odejść z kapłaństwa Kościół nie chce poprzestać na diagnozach czy statystykach. Coraz wyraźniej chodzi o pytanie, jak towarzyszyć kapłanom w ich zmaganiach, kryzysach i momentach słabości, zanim pojawi się decyzja o odejściu. Abp Andrzej Przybylski w rozmowie z Radiem eM podejmuje właśnie ten wymiar: odpowiedzialność Kościoła za tych, których sam posłał do służby.

Stała formacja nie jest więc jedynie systemem szkoleń czy spotkań, ale próbą budowania kultury wzajemnej troski, w której ksiądz nie zostaje sam ze swoimi pytaniami, zmęczeniem i duchowymi zmaganiami.

Drugim ważnym kontekstem rozmowy z abp. Andrzejem Przybylskim jest Orędzie Papieża Leona XIV na XXXIV Światowy Dzień Chorego. Papież przypomina w nim, że współczucie nie jest uczuciem, ale postawą, która prowadzi do działania. W świecie pośpiechu i obojętności to właśnie zdolność zatrzymania się przy cierpiącym staje się znakiem autentycznego chrześcijaństwa.

Leon XIV odwołuje się do przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, pokazując, że bycie bliźnim nie zależy od dystansu czy przynależności, lecz od decyzji serca. Opieka nad chorymi – jak podkreśla – nie jest działalnością dodatkową, ale jednym z najbardziej prawdziwych wymiarów życia Kościoła.

Papież zwraca uwagę, że miłość chrześcijańska oznacza dar z siebie: osobiste uczestnictwo w cierpieniu drugiego, a nie tylko spełnianie obowiązku. To dotyczy zarówno rodzin, personelu medycznego, wolontariuszy, jak i całych wspólnot parafialnych.

W rozmowie z Radiem abp Andrzej Przybylski odnosi się do tego papieskiego wezwania, przypominając, że Kościół jest wiarygodny wtedy, gdy naprawdę staje przy najsłabszych – przy chorych, starszych i tych, którzy czują się opuszczeni.